In mijn studietijd reisde ik veel met de trein. Later deed ik dat steeds minder frequent en op het laatst ‘verkocht ik mijn trein’. Maar een paar frustrerende ervaringen met hele lange files later, begon ik te beseffen dat het best slim is om met de trein naar een afspraak te reizen die zich op station Utrecht afspeelt. Ik besloot dat bij mijn nieuwe visie op het leven ook een statement hoort: ik moest zo’n ov-chip hebben. Dat kwam door medereizigers die ik gadesloeg. Erg gaaf dat je je pasje voor een paal houdt en dat alles geregeld is.
Aanvragen ging best simpel. Wat gegevens achterlaten op de site van de chipkaart en dat was het ongeveer. Vijf dagen later kwam er een brief met pasje thuis. Daar moest ik nog mee naar een geautoriseerd chippunt en ik kon reizen, las ik. Bij het NS-loket kreeg ik een indrukwekkende stempel. Het was denk ik een hobby van de lokettist, stempelen. Hij liet het slaghout met zo’n lel op het papier komen, dat ik instortend kantoormeubilair vreesde. Maar alles bleef heel. Misschien had de man heimwee naar de tijd dat je nog stempels kreeg bij de douane of het postkantoor. Alles wordt anders, maar de NS koestert tussen alle bits en chips de historie. Mooi!
Gil
Alles leek me nu in orde, maar het poortje vond dat niet. Door een krappe planning kocht ik toch maar een gewoon kaartje. Thuis achter het computerscherm zou ik alles nog even doornemen. Plots ontdekte ik dat mijn automatisch oplaadbedrag vermoedelijk te laag was. De chipsite had me niet verteld dat NS minstens 20 euro op je kaart wil zien, anders mag je niet mee. Dus ik verhoogde het bedrag en ging vol vertrouwen naar het station. Het paaltje ontdekte toch nog een foutje en gilde heel hard.
De informatiebalie van NS leek me de aangewezen locatie voor meer informatie. Daar dachten meer mensen zo over, maar toen vier ov-gefrustreerden en een niet-Nederlander met een buitenlands reisdoel in alle rust waren geholpen of althans weer wegliepen, kon mijn gesprek beginnen. Met schaamte ontdekte ik mijn naïviteit. Ik had me aangemeld voor reizen met de ov-kaart. Voor de bus was alles nu dik in orde. Alleen reis ik daar nooit mee. Maar bij NS was nog niet bekend dat ik reisplannen had. Daar moest ik me nog apart voor aanmelden. Dat kon niet bij deze mevrouw, omdat een en ander ook met financiële machtigingen van doen had en dat kon zij uiteraard niet verzorgen. Privacy en zo. Mevrouw had de regels niet bedacht, dus het leek me zinloos mijn emoties met haar te delen. Ze was van goede wil en gaf me een stukje papier met instructies. Niet in de zorgvuldige NS-opmaak met blij lachende treinreizigers van alle leeftijden, maar een ogenschijnlijk zelf getypt briefje. Ik vermoedde veel domme klanten. Dat troostte me.
Storing
Na een beetje internetten kreeg ik de overtuiging dat nu toch alles in orde was. Ik liep naar de paal op het NS-station, haalde volgens instructie mijn bestelling ‘reizen op saldo’ op en hield mijn pasje weer voor de incheckpoort. Helaas. Volgens de loketmedewerker had ik niet aangegeven welke klasse ik wilde reizen. Leek me raar. Aanpassen kon zij niet vanwege een computerstoring. Thuis gedaan, ik dacht alles in orde, bestelling opgehaald, pasje voor de paal. Automatisch laadbedrag lager dan 20 euro. Had ik toch gedaan? Nou ja, foutje zeker. Bij loket, tijdje wachten, kan ik niet voor u doen, belt u 0900 nummer, die regelen het direct. Kwartiertje gepraat, trein gemist, sorry computer stuk, probeert u het vanavond zelf. Aangepast, blij naar afhaalpunt, pasje voor paal, naar de lokettist. Waarschijnlijk is pasje vies. Goed gepoetst, voor de paal, helaas. Dag gewacht, andere lokettist, oh ik zie het al er stond iets fout? Durfde niet te vragen wat. Voor de paal, hé het werkt! Maar ik wil niet reizen. Gauw vragen. Drie minuten wachten, weer pas voor de paal, reis geannuleerd. Dag later, wel een reisdoel, pasje werkt nog steeds.
Genieten
En zo zat ik te genieten in de stiltecoupé. Ze hebben zelfs gratis draadloos internet. In de stiltecoupé is het echt stil. Nou ja, behalve die bellende mevrouw, maar die vindt denk ik dat ze heel stil belt. Ze is welwillend. Na tien minuten zegt ze tegen de onbekende: ‘joh, ik zit in de stiltecoupé, dus ik hang op.’ Er is zelfs treinentertainment. Bij elk station zegt de omroeper: ‘denk aan uw bagage. En neem die mee!’. Na tien stations is de boodschap niet meer zo verrassend, maar kan je een beetje voorpraten. Ook leuk. Ook reizigers participeren in de humor. Er rennen wat jongeren door de stiltecoupe, terwijl ze, ontzettend leuk, heel hard roepen ‘wat een stilte hier’.
Uiteraard regel ik thuisgekomen onmiddellijk het pasje voor mijn dochter (herhaal vanaf alinea 2).
