Verwonderen

Foto van de week, bijvoorbeeld.

Dickens Festijn

Met de kou van afgelopen dagen, moest ik er toch weer aan denken.

Het Dickens Festijn.

Deventers trots. Cultureel erfgoed. Attractie voor jong en oud en dat sedert reeds 22 jaren.

Meer dan 150.000 bezoekers die komen voor verklede Deventernaren, de antieke gebouwen, kraampjes en…en wat eigenlijk?

Drie leuk ingerichte straatjes. Dat is het. En wat kraampjes, leuke verlichting en schilderingen.

Maar dan? Kom je terecht op De Brink.

Met kraampjes die van ellende maar overeind blijven staan. Met mobiele telefooncovers en tandpasta. Olijven en moderne kleding. Ik geef het eerlijk toe: ik schaamde me. Hier komen duizenden bezoekers langs, die soms twee uur in de rij hebben gestaan vanaf Rotterdam tot Almere en van Maastricht tot Groningen. Uren reistijd, om iets te zien wat je overal vindt.

Op de eerste de beste Duitse kerstmarkt hangt nog meer sfeer.

Met alle leuke houten kraampjes, gluhwein, kerstversieringen en bradwurst. Oke, het is Duits. Maar het is gezellig. Daarom gaan veel Nederlanders ook naar Duitsland toe en bestormen ze de kerstmarkten. Kan dat nou niet hier in Deventer?

Houten kraampjes op het plein, leuk versierd, in het vierkant opgesteld, met in het midden die enorme kerstboom en kinderen die ouderwetse spelletjes kunnen spelen.

Zodat ik kan zeggen: “Het Dickens Festijn? Dat is zo leuk, daar kan geen Duitse kerstmarkt tegenop”.

Samanta Doornberg

 

 

‘Volkspeilers’ allergisch voor andersdenkenden

Soms verlies je en soms win je. Dat is in het leven zo en ook in de politiek. Dat kan zuur zijn, maar een volwassen deelnemer aan het democratische proces kent het risico en accepteert het als een meerderheid iets anders wil. Zeker als de beslissing op een transparante manier is genomen.

Een voorbeeld is het nieuwe stadskantoor. Jaren over gesproken, iedereen heeft zijn zegje kunnen doen. Nog voor de knoop werd doorgehakt waren er ook nog eens verkiezingen. Tegenstanders konden niet alleen op verklaarde opposanten stemmen, maar ook een eigen partij oprichten. Dat laatste zou voor de hand hebben gelegen. Volgens de tegenstanders wil een enorme meerderheid van de Deventer bevolking absoluut geen nieuw stadskantoor. Als dat zo is had een single issuepartij met twee vingers in de neus een absolute meerderheid kunnen behalen. Alleen diende zo’n partij zich niet aan.

Nu de kogel door de kerk is krijgen we ineens als mosterd na de maaltijd een ‘volkspeiling’ voor de kiezen, georganiseerd door PvdA-mastodont Marien van Schijndel en een handjevol geloofsgenoten.

Op zich niets mis mee, we leven nog steeds in een vrij land en ieder zijn hobby. Desondanks is er reden tot zorg. De vraag die Van Schijndel al sinds hij met zijn rebellenclub begon weigert te beantwoorden, is wat de status van zijn ‘peiling’ is, in relatie tot het huidige bestel.

Daarin heeft de kiezer, vertegenwoordigd door de gemeenteraad, het laatste woord. Nemen we de resultaten van de ‘volkspeiling’ serieus, dan hebben we een probleem. Legt de raad ze terzijde, dan kun je net zo goed geen ‘peiling’ houden. Wordt de beslissing op basis van de uitslag herzien, dan kunnen we gemeenteraad wel opheffen en bepaalt Van Schijndel voortaan wat er in onze stad gebeurt.

Dat laatste is geen prettig perspectief. De ‘volkspeilers’ kunnen niet echt overweg met stadgenoten die er een andere mening op na houden dan Van Schijndel. Dat bleek wel toen ik ze in alle ernst vroeg naar hun visie op het hierboven geschetste dilemma. Op direct aan de ‘volkspeilers’ gestelde vragen kwam geen antwoord. Op de site van De Stentor geen spoor van argumenten, alleen anoniem op de man spelen. Op het sociale medium Twitter van hetzelfde laken een pak. Alleen Van Schijndel zelf deed daar niet aan mee. Die heeft me heel dapper geblockt.

21 February 2012

Deventer, da’s andere koek

Eindelijk een originele stadsgids van Deventer! Met gekke verhalen, een eigen keuze aan restaurantjes, bijzondere winkels, evenementen, een kleurplaat van de burgemeester, een Deventer woordzoeker, enkele hotspots, enge plekken en nog veel meer. Een leuk, eigenwijs vormgegeven boek met allerlei verwijzingen en puzzels die u meenemen in een reis door de tijd.

Wist u bijvoorbeeld dat president Steyn van Zuid-Afrika hier op school heeft gezeten? En wist u dat Geert Grote en Jacobus Revius en Lebuïnus hier geleefd hebben? En (more…)

Nieuwe Lente, nieuw geluid…

Het is zo ver; Stadskoek heeft een nieuw jasje gekregen! Er is hard gewerkt om een meer aansprekende lay-out te krijgen. Verder hebben we nu een innige(re) relatie met twitter (@stadskoek) en facebook (stadskoek.deventer) opgezet.

Veel plezier!

hoog water

bag man, radio man 9/365

ijssel - almost there

wait and observe 8/365

14 January 2011
Tags: , , | Gepost in: Verwonderen

Zandzakken

Daar waar de zoutvoorraad ernstig begon te slinken, doet zich inene een heel ander probleem voor in Deventer regionen: is er voldoende zand om de alsmaar stijgende IJssel in te kunnen dammen? In allerijl worden auto’s en afval verplaatst. Ook spreekt men over het al dan niet afsluiten van toegangswegen.

Afgelopen vrijdag begon de hoogwaterkoorts op de redacties van de lokale media. Nog vlak voordat het weekend riep, werden de laatste beelden geschoten en artikelen geplaatst. Het wassende water weet intussen ook landelijke media te behalen. Zo bericht de Volkskrant vandaag over de ‘big bags’, die onder meer op de Duimpoort worden geplaatst.

Wat is er nu eigenlijk aan de hand? Eens in de zoveel jaren treedt de IJssel buiten haar oevers. Omdat ze simpelweg de hoeveelheid smeltwater uit Duitsland en de Alpen niet in goede banen kan leiden. De laatste overstromingen dateren uit 1993, 1995, 1998 en 2003.

Je kunt je afvragen of het huidige beleid efficiënt is: wachten op stijging van het IJsselpeil en dan als een woeste zand gaan scheppen. Om de IJssel bij Deventer meer ruimte te geven, is door de provincie besloten op twee plekken nieuwe geulen langs de rivier te graven. Voor deze overstromingsepisode heeft het project helaas nog geen nut; er wordt namelijk op zijn vroegst pas dit jaar begonnen. En of we dan definitief van de hoogwaterhorror zijn verlost?

NS is geen openbaar vervoer

In mijn studietijd reisde ik veel met de trein. Later deed ik dat steeds minder frequent en op het laatst ‘verkocht ik mijn trein’. Maar een paar frustrerende ervaringen met hele lange files later, begon ik te beseffen dat het best slim is om met de trein naar een afspraak te reizen die zich op station Utrecht afspeelt. Ik besloot dat bij mijn nieuwe visie op het leven ook een statement hoort: ik moest zo’n ov-chip hebben. Dat kwam door medereizigers die ik gadesloeg. Erg gaaf dat je je pasje voor een paal houdt en dat alles geregeld is.

Aanvragen ging best simpel. Wat gegevens achterlaten op de site van de chipkaart en dat was het ongeveer. Vijf dagen later kwam er een brief met pasje thuis. Daar moest ik nog mee naar een geautoriseerd chippunt en ik kon reizen, las ik. Bij het NS-loket kreeg ik een indrukwekkende stempel. Het was denk ik een hobby van de lokettist, stempelen. Hij liet het slaghout met zo’n lel op het papier komen, dat ik instortend kantoormeubilair vreesde. Maar alles bleef heel. Misschien had de man heimwee naar de tijd dat je nog stempels kreeg bij de douane of het postkantoor. Alles wordt anders, maar de NS koestert tussen alle bits en chips de historie. Mooi!

Gil
Alles leek me nu in orde, maar het poortje vond dat niet. Door een krappe planning kocht ik toch maar een gewoon kaartje. Thuis achter het computerscherm zou ik alles nog even doornemen. Plots ontdekte ik dat mijn automatisch oplaadbedrag vermoedelijk te laag was. De chipsite had me niet verteld dat NS minstens 20 euro op je kaart wil zien, anders mag je niet mee. Dus ik verhoogde het bedrag en ging vol vertrouwen naar het station. Het paaltje ontdekte toch nog een foutje en gilde heel hard.

De informatiebalie van NS leek me de aangewezen locatie voor meer informatie. Daar dachten meer mensen zo over, maar toen vier ov-gefrustreerden en een niet-Nederlander met een buitenlands reisdoel in alle rust waren geholpen of althans weer wegliepen, kon mijn gesprek beginnen. Met schaamte ontdekte ik mijn naïviteit. Ik had me aangemeld voor reizen met de ov-kaart. Voor de bus was alles nu dik in orde. Alleen reis ik daar nooit mee. Maar bij NS was nog niet bekend dat ik reisplannen had. Daar moest ik me nog apart voor aanmelden. Dat kon niet bij deze mevrouw, omdat een en ander ook met financiële machtigingen van doen had en dat kon zij uiteraard niet verzorgen. Privacy en zo. Mevrouw had de regels niet bedacht, dus het leek me zinloos mijn emoties met haar te delen. Ze was van goede wil en gaf me een stukje papier met instructies. Niet in de zorgvuldige NS-opmaak met blij lachende treinreizigers van alle leeftijden, maar een ogenschijnlijk zelf getypt briefje. Ik vermoedde veel domme klanten.  Dat troostte me.

Storing
Na een beetje internetten kreeg ik de overtuiging dat nu toch alles in orde was. Ik liep naar de paal op het NS-station, haalde volgens instructie mijn bestelling ‘reizen op saldo’ op en hield mijn pasje weer voor de incheckpoort. Helaas. Volgens de loketmedewerker had ik niet aangegeven welke klasse ik wilde reizen. Leek me raar. Aanpassen kon zij niet vanwege een computerstoring. Thuis gedaan, ik dacht alles in orde, bestelling opgehaald, pasje voor de paal. Automatisch laadbedrag lager dan 20 euro. Had ik toch gedaan? Nou ja, foutje zeker. Bij loket, tijdje wachten, kan ik niet voor u doen, belt u 0900 nummer, die regelen het direct. Kwartiertje gepraat, trein gemist, sorry computer stuk, probeert u het vanavond zelf. Aangepast, blij naar afhaalpunt, pasje voor paal, naar de lokettist. Waarschijnlijk is pasje vies. Goed gepoetst, voor de paal, helaas. Dag gewacht, andere lokettist, oh ik zie het al er stond iets fout? Durfde niet te vragen wat. Voor de paal, hé het werkt! Maar ik wil niet reizen. Gauw vragen. Drie minuten wachten, weer pas voor de paal, reis geannuleerd. Dag later, wel een reisdoel, pasje werkt nog steeds.

Genieten
En zo zat ik te genieten in de stiltecoupé. Ze hebben zelfs gratis draadloos internet. In de stiltecoupé is het echt stil. Nou ja, behalve die bellende mevrouw, maar die vindt denk ik dat ze heel stil belt. Ze is welwillend. Na tien minuten zegt ze tegen de onbekende: ‘joh, ik zit in de stiltecoupé, dus ik hang op.’ Er is zelfs treinentertainment. Bij elk station zegt de omroeper: ‘denk aan uw bagage. En neem die mee!’. Na tien stations is de boodschap niet meer zo verrassend, maar kan je een beetje voorpraten. Ook leuk. Ook reizigers participeren in de humor. Er rennen wat jongeren door de stiltecoupe, terwijl ze, ontzettend leuk, heel hard roepen ‘wat een stilte hier’.

Uiteraard regel ik thuisgekomen onmiddellijk het pasje voor mijn dochter (herhaal vanaf alinea 2).

19 November 2010
Gepost in: Verwonderen

Deventenaren en hun stad, deel 1

…. en hoe de Oude Begraafplaats Colmschate weer een parel wordt

Beste lezer, vandaag leest u mijn eerste blog voor Stadskoek. Mijn blogs gaan over Deventenaren en hun stad.  Wat is hun binding en betrokkenheid met de stad, dorp of buurt.

In deze blog krijgt u een sfeerimpressie over het opknappen van de Oude Begraafplaats Colmschate. Deze begraafplaats is een eeuw volop in gebruik geweest, van 1830 tot ongeveer 1932. Daarna is de “nieuwe” begraafplaats aan de Sworminksweg in gebruik genomen.  De initiatiefnemers bestaan uit de Stichting Oude Begraafplaatsen Deventer (SOBD) en Plaatselijk Belang Colmschate (PBC). PBC is een belangenvereniging van en voor de oorspronkelijke dorpelingen uit Colmschate. Zij strijden, net als de dorpelingen uit de strip Asterix, voor het behoud en erkenning van hun dorp in de boze buitenwereld. SOBD en PBC hebben eerder dit jaar het plan omarmd de sterk verwaarloosde Oude Begraafplaats Colmschate weer in oude luister te herstellen . Deze nu nog desolate plek moet weer de parel worden die het ooit geweest is. Vorige week is de officiële aftrap van het herstel verricht. Een informatiebord bij de ingang is onthuld door freule Sandberg tot Essenburg, de enige adel die Deventer nog rijk is, en mevrouw Haverslag. (more…)

Totale ontwerpers

ZeLogo Broeikass keer per jaar komen er op een weekavond zo’n 35 tot 50 mensen bij elkaar in onze koekstad. Niet om koek te eten, maar om een enthousiaste voordracht te horen door iemand actief in de toegepaste kunsten. Toen ik hier ruim tien jaar geleden kwam wonen, was ik meteen gegrepen door de aanpak: een publiek dat niet slaafs luistert naar de vormgever en aan het einde nauwelijks een vraag durft te stellen. Eerder het andere uiterste: de spreker wordt al snel onderbroken met geïnteresseerde vragen of milde kritiek. De eerstvolgende keer dat dit kan, is op dinsdagavond 5 oktober om 20.00 uur, in het Kunstenlab. Dan komt Caro van Dijk van Total Identity naar Deventer. (more…)